Mijn naam is Naomi Bronkhorst, moeder van drie tieners en al vijf jaar vrijwilliger in het Joods Hospice Immanuel in Amsterdam. Sinds ik geveld werd door borstkanker en niet meer aan de slag kon als fysiotherapeute, ben ik in 2008 begonnen met de studie Joods Pastoraal Werk. Hoewel onze kinderen klagen dat ik nu veel minder tijd voor ze heb, vind ik de studie reuze interessant en denk ik stiekem al over een universitaire master humanistiek. Vooral de godsdienstsociologie en psychologie hebben mijn interesse. Wat maakt dat volken toch steeds weer teruggrijpen op de eeuwenoude verhalen? De teksten uit het Oude Testament vind ik fascinerend.

Door voor oase te schrijven, word ik uitgedaagd met een open blik naar bepaalde onderwerpen te kijken en ik ben vol bewondering over de hoeveelheid (mensen)kennis die men al in Bijbelse tijden bezat. Mijn inspiratie heb ik altijd uit het leven zelf gehaald, uit de natuur om mij heen. Nu merk ik dat ik ook inspiratie op kan doen uit de vele oude bronnen, die nog even actueel blijken te zijn als een paar duizend jaar geleden.